Niemand let op de colour grade. Iedereen ziet hem

Het verschil tussen een film die duur oogt en een film die goedkoop oogt wordt doorgaans aan de camera toegeschreven. Het is zelden de camera. Een flink deel van dat verschil wordt gemaakt in een ruimte zonder camera, nadat de draaidagen voorbij zijn, door mensen die dingen bijstellen waar het publiek later nooit de vinger op zal kunnen leggen.

Colour grading is daarvan het duidelijkste voorbeeld, onder andere omdat het zo zichtbaar kan mislukken en tegelijk zo moeilijk te benoemen blijft. Zit een grade ernaast, dan zegt niemand dat de grade ernaast zit. Ze zeggen dat het product nep lijkt, of dat de ruimte vlak is, of ze zeggen niets en geloven het simpelweg niet.

MINI en Mitsubishi zijn twee campagnes die we niet hebben gedraaid. Het materiaal kwam gefilmd binnen en ons deel was de kleur, plus de montage van de MINI 1499 GT. Vrijwel die hele film speelt zich af in het donker, wat klinkt alsof het de klus makkelijker maakt en hem juist flink zwaarder maakt: zwart moet over elke cut zwart blijven, en de gele GT-streep moet hetzelfde geel zijn in het logo, in de koplamp en tegen de witte achtergrond. Autolak is ongeveer het moeilijkste oppervlak om te colour graden, om een reden die niets met de lak te maken heeft. Lak is een spiegel. Een spiegel is elke kleur in de ruimte, dus je grade nooit de auto, je grade wat er die dag om de auto heen stond. De Mitsubishi-klus bestond uit vijf spots van tien seconden die als één set moesten draaien, en dat is hetzelfde probleem, verdeeld over vijf bestanden in plaats van één.

Grading is het voor de hand liggende voorbeeld, maar hetzelfde speelt al eerder, in de keuze wat een film níet gaat doen.

De film voor Google Jamboard heeft geen opsomming van features en geen voice-over. Het zijn mensen aan een whiteboard, aan het denken, in ruimtes die op ruimtes lijken, en wat ze op dat bord plannen is het kerstfeest van het kantoor. Alles op dat scherm is live getekend, wat betekende dat het hele bord tussen de takes opnieuw moest worden getekend. We hadden de tekeningen er naderhand in kunnen zetten en daarmee bijna een dag kunnen uitsparen. De reden om dat niet te doen, is dat een nagemaakt scherm voor vrijwel iedereen als nagemaakt leest, terwijl vrijwel niemand kan aanwijzen waaraan dat lag. Dat is een dure manier om iets te beschermen wat het publiek nooit bewust zal registreren.

Winfrey H. is hetzelfde argument buiten film. Een juwelenhuis kwam uit een splitsing en had een eigen naam nodig, en het woordmerk moest werken in een ruimte van bleke steen en gepolijst staal, naast stenen die meer waard zijn dan die ruimte. Alles met présence was gaan concurreren met het product. Dus werd het een schreefletter met hoog contrast, ruim gespatieerd, zonder monogram en zonder ornament, en hij moest houden op twee formaten met bijna niets ertussen: uit metaal gesneden over de gevel, en klein gestempeld op een kaartje. Bezoekers lezen dat bord niet als een ontwerpkeuze. Ze lezen het gebouw als duur, en dat was de opdracht.

Dit is geen pleidooi dat de draaidag niet uitmaakt. Het is een observatie over waar briefings scheef gaan. Wat makkelijk op papier te zetten is, zijn draaidagen, aantallen deliverables en resoluties, en dat is ook precies wat makkelijk te vergelijken is tussen twee studio’s. Colour grade, montage en de lange lijst kleine weigeringen zijn moeilijk in een regel te beschrijven en vrijwel niet op papier te vergelijken, dus belanden ze onder afwerking: achteraan gepland, en als eerste geschrapt zodra het bedrag te hoog terugkomt.

Schrap ze en je hebt het materiaal nog. Het ziet er alleen uit als materiaal.